Mahjong'un cazibesi her şeyden önce "parmaklarınızın ucundaki bilgelik ve mutlulukta" yatmaktadır. Karıştırma sırasında çarpışan dominoların keskin sesi canlandırıcıdır; Döşemeleri düzenlerken parmak uçlarının kayan hassas dokunuşu, her kartın ruhuna dokunuyormuş gibi hissettiriyor; Taş çekmenin beklentisi ve belirsizliği, kazanan ele ulaşmanın verdiği-kalp heyecanı ve zaferin anlık neşesi{2}}tüm bu unsurlar mahjong masasında en saf neşeyi yaratmak için bir araya geliyor.
Satrancın acımasız baskısının ya da pokerin katıksız şansının aksine, mahjong "üç bölüm şans, yedi bölüm strateji" oyunudur. Oyuncular sadece kendi ellerini dikkatli bir şekilde düzenlemekle kalmamalı, aynı zamanda rakiplerinin stratejilerini de dikkatli bir şekilde gözlemlemeli, "yemek yeme, pong oynama ve kong yapma"nın artılarını ve eksilerini tartmalı ve "çiftleri ayırma" ikilemiyle boğuşmalıdır. Bazen kazanan bir el, yalnızca rakip tarafından kapılmak üzere ulaşılabilir gibi görünür, bu da hayal kırıklığına ve birkaç öfkeli lanete yol açar; Bazen de parlak bir el mucizevi bir geri dönüş sağlar; öyle büyük bir sürpriz ki tüm masa bunu kutlar. Bu şans ve bilgelik oyunu mahjong'un her turunu taze ve heyecan verici hale getirir ve kart çekme ve oyun oynama gibi basit işlemleri çok ilginç hale getirir.
